Om bij stil te staan (april)

Mijn gedachten gaan een jaar terug.
Vorig jaar om deze tijd, waren we allemaal behoorlijk in rep en roer. De kerken dicht, iedereen thuis.
Een ongekende situatie.
Ondertussen zijn we een jaar verder. Wat duurt het allemaal lang.
Ik vroeg me zomaar af: hoe heb jij, hoe heeft u afgelopen jaar inspiratie en geloof gezocht en gevonden om het vol te houden?
Sommigen vertellen dat ze erg blij zijn met de digitale diensten thuis op de bank met een kopje koffie erbij.
Anderen missen juist het samen zijn met anderen en vinden hun inspiratie echt niet online.
Sommigen hebben het te druk met alles wat er gaande is om ├╝berhaupt een moment voor rust en bezinning te vinden.
Maakt het afgelopen jaar verschil voor ons geloof?
Daar dacht ik zomaar over na, zo weer op weg naar een digitale Pasen.

In het afgelopen jaar kwamen er veel inhoudelijke geloofs- en levensvragen op ons af.
Over het omgaan met de schepping en wat er leeft.
Over een economie van genoeg, en wat we daarvoor over hebben.
Over waardig leven, en wat dat eigenlijk is vanuit het besef dat we allemaal een mens naar Gods beeld zijn.
Over samen leven in verscheidenheid.
Ten diepste stelde het afgelopen jaar ons de vraag wat nu werkelijk zin aan ons leven geeft.
Vragen die er allemaal al waren, maar nu ineens acuut en relevant werden door de situatie waarin we nu al zo lang zitten.

En dan valt in deze weken in onze kerk het Licht van Pasen over al die vragen die er afgelopen jaar met ons mee gingen.
Er klinken woorden over opstaan en leven, weerwoorden tegen alle dorheid en somberheid.
Weer klinkt dat eeuwenoude verhaal van Gods grenzeloze liefde, dwars tegen alle destructieve krachten in.
En ja, ik geloof er in dat het kan. Ik vier voluit Pasen dit jaar. Anders dan anders, dat wel.
Maar voluit en met heel mijn hart.
Juist nu. Want ik heb haar nodig, die belofte dat leven altijd sterker is en liefde en barmhartigheid het laatste woord hebben.

Geplaatst in Algemeen.