Om bij stil te staan

“Ze gingen naar buiten en vluchtten bij het graf vandaan,
want ze waren bevangen door angst en schrik”.

                                                                  Marcus 16: 8

Terwijl ik dit schrijf smelt de sneeuw weer weg en komt het groen weer langzaam tevoorschijn.
Hoe we Pasen kunnen vieren weet ik nu nog niet.
Pas na het verschijnen van dit blad is er weer een persconferentie waarin we hopelijk weer wat meer zullen horen over de weg vooruit.
Maar zoveel weten we wel: Pasen zal in ieder geval nog anders zijn dan anders.
Toch kijk ik juist nu naar Pasen uit. Want Pasen staat voor mij voor hoop en toekomst en voor perspectief.
Voluit het leven kunnen vieren met al het moois dat er bij hoort.
Die hoop, daar kunnen we niet zonder.
Dus ja, ook dit jaar, juist dit jaar, vier ik graag met u en jullie allen van harte Pasen.

Toch is het wonder van Pasen ook weerbarstig.
De weg die Jezus gaat, ontvouwt zich niet zomaar.
Marcus, de evangelist die met zijn verhaal het dichtst bij de historische feiten staat, vertelt op zo’n manier van paasmorgen, dat dat ook echt voelbaar wordt.
De vrouwen bij het graf schrikken zich die ochtend een ongeluk als ze het lege graf zien en rennen in paniek naar de rest van de leerlingen.
Een latere redacteur heeft bedacht dat het verhaal zo toch niet kon eindigen en heeft nog een slot geschreven.
Maar die schrik van de vrouwen is dus de eerste pure reactie die Marcus ons beschrijft.
En ergens logisch. We zijn gewend aan het eindige perspectief van ons aardse tijdelijke bestaan.
Wat je dan menselijkerwijs bedenken kan bij dat lege graf is grafroof. Logisch die paniek.
Ze kijken de leegheid en het definitieve van afscheid recht in de ogen. Maar dan keert het perspectief zich.
Wat definitief afscheid leek, blijkt een nieuw begin.
Voor wie gelooft, is het laatste woord niet aan dood en donker.
Maar aan licht en leven.

Geplaatst in Algemeen.