Om bij stil te staan

Om bij stil te staan.

Als u bidt, ga in uw binnenkamer…

                                                                  Mattheus 6: 5 – 8

Stilte, was het eerste woord dat bij mij opkwam, denkend aan dit nieuwe jaar.
De scholen en bedrijven, de straten en de winkels vallen weer stil voor het overgrote deel.
Veel in ons leven valt opnieuw weer een aantal weken stil.
Hoe ga je om met die stilte? Wordt je er nerveus en onrustig van?
Want niets doen, dat kan toch eigenlijk niet?
Mis je de afleiding? Of vind je het juist wel fijn, even niets moeten.
Is het eigenlijk meer van hetzelfde, omdat het leven toch al zoveel rustiger is dan het weleens is geweest? Of een mengeling van allerlei?
Stilte doet veel met mensen. Soms wil je er wel gillend van wegrennen, soms verwelkom je haar.
Maar zeker met alle vragen en onzekerheden van dit moment zal stilte lang niet altijd prettig voelen.
Daarom is zo’n lock down ook soms best zwaar, voor iedereen.
Mentaal, psychisch, maar ook spiritueel. Want waar is als alles stilvalt iets van God te vinden?

Toch zegt Jezus hier in Mattheus voor niets dat je de stilte moet opzoeken om te kunnen bidden.
Zonder omhaal van woorden, zonder vertoon van vroomheid, alleen jij en God. In alle eenvoud en kwetsbaarheid.
Daar kan geloof en vertrouwen groeien.
Ook in ons geloof worden we misschien op dit moment wel even op onze basis teruggeworpen.
Een digitale kerkdienst is fijn als alternatief, en wat ben ik dankbaar voor de mensen die zich maar weer blijven inzetten om dat mogelijk te maken!
Maar uiteindelijk is op dit moment de grote vraag hoe ik zelf, thuis, op mijn manier, blijf zoeken naar verbinding met de Ene.
En dat is een uitdaging.
Want stilte met God uithouden is niet eenvoudig.
Dat wisten de oude woestijnvaders al.
Je zult eerst het rumoer in jezelf moeten aankijken en daar mee moeten omgaan.
Je zult het moeten uithouden met: er gebeurt niets. Verwachtingen moeten loslaten.
Zodat in die stilte God de ruimte krijgt om te spreken.
Misschien wel een mooie uitdaging om die stilte die ons wordt zo aan het begin van het jaar juist te gebruiken om dichter bij onszelf en dichter bij God te komen. Misschien worden we in die stilte wel aangespoord om bewustere keuzes te maken in het komende jaar.
Wat is werkelijk belangrijk?
Wat geeft mijn leven werkelijk kleur en zin, los van alle franje?
Wat zou ik komend jaar anders willen, als we de draad weer kunnen oppakken?
Ik wens u allen toe dat de stilte die nu noodgedwongen op ons pad komt dwars door alles heen tot heilzame stilte mag worden.
Voor uzelf, voor ons als gemeenschap, als samenleving, als wereld.

Geplaatst in Algemeen.