Om bij stil te staan

Om bij stil te staan: Een opmerkzame geest.

We zijn weer opnieuw in de ban van testen en persconferenties met maatregelen.
Die anderhalve meter blijkt nogal eens lastig vol te houden.
Zelfs voor minister Grappenhaus zelf. We worden gevraagd te blijven opletten.
Ik ontmoet veel mensen die nog steeds of opnieuw heel voorzichtig zijn. En logisch ook.
Anderen zijn het zat en willen weer zo snel mogelijk terug naar de vaste routine.
En het is te snappen. Routine is veilig. Routine is vertrouwd.
Wachten en leven met restricties is te doen als je weet hoelang.
En dat weten we nu net niet, dat maakt het zo lastig.
Zo’n virus is bovendien onzichtbaar. Ongrijpbaar.
En daarom ook niet goed te vatten. Dat je zomaar zoiets kan krijgen. Dat een mens zo kwetsbaar is.
Je wilt het als mens niet weten eigenlijk. En je kunt er nu niet omheen.

Ook de miljoenennota was dit jaar anders dan anders.
Geen hoedjesparade en rijtoer.
Geen verhitte debatten ook dit keer, meer een gevoel van: we moeten Nederland met elkaar wel door deze situatie heen gaan loodsen.
Uiteraard met een kritische blik als het gaat om hoe dat dan zou moeten, dat wel. En dat hoort bij onze democratie.

Uit je vaste routine gegooid worden geeft zo ook kansen en nieuwe creativiteit.
Je bewust zijn van je kwetsbaarheid geeft ook een andere kijk op jezelf en op je leven.
Het geeft ook dat je dingen gaat herwaarderen en herijken voor jezelf.
Heel veel blijkt in eens minder belangrijk, of juist belangrijker dan je dacht als je er over nadenkt.
Je blik wordt misschien wel wat scherper. Je gaat als het ware beter onderscheiden waar het echt op aankomt.

Het riep bij mij het verhaal op van koning Salomo, die als hij nog niet zo lang koning is, ’s avonds in zijn bed ligt en zich ineens realiseert welke taak hem wacht.
Hij vraagt de Eeuwige om een opmerkzame geest.
Om te kunnen onderscheiden wat goed en fout is, wat recht en wat krom is.

Geplaatst in Algemeen.