Om bij stil te staan

Het is niet goed dat de mens alleen is, sprak de Heer. Ik zal een hulp zoeken die bij hem past
Genesis 2: 18

Deze gekke tussenfase van versoepeling van de coronaregels doet me veel nadenken over de waarde van elkaar ontmoeten.
En dan niet via zoom of de telefoon, niet even op anderhalve meter op straat. Maar werkelijk.
Wat is daar een verlangen naar. En niet alleen bij ouderen in instellingen of mensen die alleen wonen.
Ook in huis bij stellen en gezinnen, bij kinderen, bij studenten. We hebben allemaal, jonger en ouder, ontmoeting met de ander nodig.
Tijd voor gesprek, voor samen dingen beleven, kortom samen het leven delen. Wat is dat broodnodig voor een waardevolle dag, voor een waardevol leven.
Want in die ander ontmoeten we de Eeuwige.
Een mens is niet bedoeld om alleen te zijn, lezen we al in het eerste boek van de Bijbel. En daar was een partner, een maatje.
En die ontmoeting kunnen we op heel veel verschillende manieren ervaren. In een partnerrelatie, maar ook in een gezin, in een vriendschap.
De kern is in welke vorm dan ook: jij bent een mens als ik, maar toch anders. Beeld van God. Zo verschillend als we zijn.
Ik denk dan ook aan alle protesten op dit moment tegen discriminatie en racisme. Echt ontmoeten is daar waar mensen verschillen erkennen en tegelijk een gezamenlijke grond vinden.
Een mens is niet bedoeld om alleen te zijn. Alleen redden we het niet.
Dat is in de afgelopen maanden eens te meer gebleken. Het is ook die ontmoeting die we zoeken als we samen kerk zijn.
Dat zit hem niet in dat kopje koffie of in het lied dat je wel of niet meezingt. Maar of we met elkaar werkelijk iets wezenlijks delen.
Het is wennen, om elkaar voorzichtig weer te ontmoeten.
Maar ik hoop dat we zo stap voor stap weer bij elkaar op adem mogen komen.

Geplaatst in Algemeen.